Սույն իրավական վերլուծությունը վերաբերում է գործատուի կողմից աշխատողի ժամանակավոր անաշխատունակության նպաստի հաշվարկման և տրամադրման կարգին՝ մասնավորապես միջին աշխատավարձի հաշվարկման իրավական հիմքերին։ Փաստաթղթում ներկայացվում է «Ժամանակավոր անաշխատունակության և մայրության նպաստների մասին» ՀՀ օրենքի նպատակն ու գործառույթը՝ աշխատողի ժամանակավոր անաշխատունակության հետևանքով կորցրած եկամտի մասնակի փոխհատուցման ապահովումը։
Վերլուծության մեջ համեմատվում են ՀՀ Աշխատանքային օրենսգրքով, նշված օրենքով և ՀՀ կառավարության համապատասխան որոշմամբ սահմանված միջին աշխատավարձի հաշվարկման կանոնները՝ պարզաբանելով, որ դրանց միջև առկա տարբերությունները գործնական դժվարություններ են առաջացնում գործատուների համար։ Ընդգծվում է, որ այն դեպքերում, երբ աշխատողի տվյալ գործատուի մոտ աշխատած ժամանակահատվածը պակաս է տասներկու ամսից կամ աշխատանքային հարաբերություններն իրականացվել են ընդհատումներով, օրենսդրությունը թույլ է տալիս միջին աշխատավարձի հաշվարկման մեջ ներառել նաև այլ գործատուների մոտ ստացված եկամուտները։
Եզրակացվում է, որ ժամանակավոր անաշխատունակության նպաստի հաշվարկման հարաբերություններում գործատուն պետք է առաջնորդվի ոչ թե ընդհանուր, այլ հատուկ իրավական նորմերով՝ մասնավորապես «Ժամանակավոր անաշխատունակության և մայրության նպաստների մասին» ՀՀ օրենքով և դրա կիրարկումն ապահովող կառավարության որոշմամբ, որոնք տվյալ ոլորտում ունեն առաջնահերթ և պարտադիր կիրառություն։